Angst

Het kriebelt bij mij om wat te delen met jullie over angsten, het is al even aan het broeien maar vandaag is het tijd dat ik dit met jullie deel.


Waarom?

Ik zie nu meer dan ooit angst om me heen.

Op dit moment zit er bij vele mensen een angst om het leven te leiden zoals je het zelf wil omwille van een bepaald virus. Bij anderen is er misschien de angst om je erover uit te spreken hoe je je werkelijk voelt onder alle (angst)maatregelen.

Maar buiten deze voor de hand liggende angsten op dit moment die zich aan de oppervlakte bevinden schuilt er zoveel meer in ons. Angsten zijn alom vertegenwoordigd in onze levens. Voor elk van ons ziet het er anders uit, ook voor mij. Van angst voor spinnen, muizen, onze job verliezen, naar de dokter gaan, faalangst, …

Sommige van deze angsten zijn ontstaan door programmaties en sommigen zijn ontstaan door (traumatische) gebeurtenissen.

In het voorbeeld van ons virus zijn de programmaties de heel vele berichten op nieuws, kranten, infoborden langs de weg, de dreiging om boetes te krijgen. De gebeurtenis die de angst kan zetten, kan het overlijden zijn van een familielid die positief was getest op dit bepaalde virus. (Met deze voorbeelden wil ik geen mening nemen in het hele debat over het virus, ik wil enkel een heel duidelijk actueel voorbeeld gebruiken.)


Ook ikzelf heb in mijn leven al verschillende angsten gehad die invloed hadden op mijn leven. Ik wil dit graag met jullie delen in de hoop dat ik via deze weg op pad kan helpen om je (1 van) angsten het hoofd te bieden.


Mijn verhaal

Dé angst die me het meeste parten heeft gespeeld in mijn leven is FAALANGST.

Het heeft geleid tot uitstelgedrag en in sommige gevallen zelfs tot een complete verlamming om dingen te laten voor wat ze waren en er zelfs niet aan te beginnen, ik ging het toch niet kunnen.

Deze blog zou ik 5 jaar geleden nooit geschreven hebben… Want zou het wel goed genoeg zijn?

Nu sta ik er anders tegenover: Er zullen mensen zijn bij wie mijn verhaal in de smaak valt en anderen die het vreselijk slecht vinden.

En weet je wat? Dat is goed voor mij, dit is immers MIJN waarheid en niet die van een ander. Zodoende vertelt haar/zijn reactie iets haar of hem en niets over mij en wat ik hier heb neergepend.


Maar waar kwam die faalangst nu bij mij vandaan?

Als oudste dochter en oudste kleinkind (langs vaders kant) heb ik de nodige programmaties meegekregen. Vooral van mijn grootmoeder, zij had immers hoge verwachtingen. Je moet je best doen op school, zo kan je gaan verder studeren later en kan je goed verdienen. Je moet goede punten halen, wees blij dat je naar school kan wij hebben die kansen niet gehad zoals jullie, enzovoorts… Natuurlijk deed zij dit met de beste bedoelingen. Maar bij mij is het heel anders aangekomen… bij mij ging dit van perfectionisme naar faalangst.


Ik was zo mijn grootste criticus geworden.


De fotograaf die mijn foto’s voor de plechtige communie moest maken, had zijn handen vol aan mij. Ik had het moeilijk om spontaan te lachen, de foto’s moesten toch perfect zijn!?


Een toets blokfluit tijdens de les muziek? Ik ging het stukje volledig uit mijn hoofd leren uren aan stuk tot ik het perfect kon spelen. Ik vond het immers moeilijk om noten te lezen en te spelen tegelijkertijd en ik moest het toch goed doen…falen was geen optie.


Zelfs buiten mijn school en later werk om werkte het door in mijn dagelijkse leven. Als tiener was het niet makkelijk om gaan te shoppen met een zus die met alles goed stond en die eender welk kledingstuk kon aantrekken en dat paste altijd. Dankjewel maatschappij met het ideaalbeeld van een maatje 36 voor de volgende programmatie.

Dus ook over mijn eigen lichaam werd ik kritisch want ook daar ‘faalde’ ik, ik was geen mooie jongedame/vrouw.

De faalangst waarmee ik te kampen had was dus grotendeels geprogrammeerd. Maar ook enkele gebeurtenissen versterkten dit natuurlijk. Na een tijdje ging ik vanzelf situaties aantrekken die mijn faalangst telkens bevestigden en versterkten, ik kwam in een vicieuze cirkel terecht.


Hoe ik dit patroon heb kunnen doorbreken?

Mijn weg naar zelfrealisatie en spiritualiteit (healings, coaching en meditatie) hebben mee geholpen deze cirkel te doorbreken en weet ik dat ik niet perfect moet zijn, ik moet niet alles kunnen wat anderen van me verwachten, ik mag zijn wie ik ben en daarbij al eens de mist ingaan. Ik durf terug dingen te ondernemen zonder dat ik weet dat de uitkomst sowieso perfect gaat zijn. Ik zet me voor alles wat ik doe 100% in en dat is goed genoeg wat de uitkomst ook is! 😊

Ik ben een mooie vrouw, on the inside and outside!


Ik heb nu ook een fantastische zoon aan wie ik probeer mee te geven dat hij een fantastisch mens is om wie hij is en niet omwille van wat hij bereikt of aan welke maatschappelijke norm waaraan hij wel of niet voldoet. Zo draag ik toch al mijn steentje bij om hem misschien van 1 angst te besparen.


Deze faalangst heeft mij een groot deel van mijn leven in zijn greep gehad. Ik kan alleen maar benadrukken hoe blij ik ben dat ik deze last van me heb kunnen afgooien. Ik hoef niet meer gebogen te lopen onder deze angst.

Conclusie

Angsten kom je overal tegen maar je moet er niet onder leven. Je mag leven zoals jij dat wil, zonder angst! Ga maar op reis om te ontdekken hoe jij kan leven zonder de beperkingen die een angst jou kan opleggen.


Warme groet,

Nikki





Happy en helemaal niet perfect maar helemaal Nikki samen met mijn zoon






11 keer bekeken0 reacties

© 2020 Door Nikki Dams met Wix.com